Indy was prachtig om te zien. Haar vacht was kortharig en weer aangegroeid. Ze kon met katten en ik haalde haar op uit het noorden van het land en nam haar in huis.
Dat ging de eerste uren al mis. Flink mis. Ik was even weg voor boodschappen en wist dat Max voorlopig niet thuis kwam. Mara sliep lekker en ik ging snel wat boodschappen doen. Toen ik thuis kwam was Mara gepakt door Indy. Ze wilde niet komen en de volgende dag kon ik pas met haar naar de dierenarts. Gelukkig is Mara weer helemaal opgeknapt. In paniek belde ik met een hondentrainer en ik heb lessen genomen met Indy bij de hondenman. Volgens die fokker was Indy van een goede fokker. Dominant en ze had een uitval probleem. Ik heb trainingen gehad en hield Indy zo vaak mogelijk aan de lijn. Van de lijn af kon ze zonder waarschuwing aanvallen. Ze was nergens bang voor. Ik heb nog met een muilkorf gewerkt, maar dat wist ze af te krijgen. Ze was erg lief aan de ene kant en aan de andere kant crashte ze van het een naar het ander moment. Ze viel een herderreu eens onverwachts aan die door zijn dikke vacht gelukkig niets hieraan overhield. Toen wist ik dat ik haar in moest laten slapen. De kans is zo groot dat het de volgende keer wel erg fout zou kunnen gaan. Wat een rotbeslissing. Indy had haar goede kanten en dat was juist zo moeilijk. Lichamelijk was ze gezond, ze crashte af en toe in haar hoofd. Eigenlijk had ze politiehond moeten worden. Ze was nergens bang voor en met haar was je altijd veilig. In november heb ik haar in laten slapen. Vol vertrouwen ging ze met me mee naar haar laatste ogenblikken.....