En wat een kat was Max. Zo maximaal. Zo apart. Zo lekker dik met dat zwarte masker op zijn witte gezicht. En gek op eten. Eten dat was zijn hobby. Max vond Sheena maar niets. Vaak plaagde hij de hond maar die plaagde hem gewoon terug. 

Wat een kat! Wat een koekat! Een groot deel van zijn tijd lekker slapen en eten. Eens zat ik met mooi weer in de tuin en Max had zonder veel moeite een muis (het huisje was vergeven van muizen, de latere katten hebben het probleem verholpen) onder zijn voorpoot. Hij liet het muisje los en het muisje liep even verder. Max zijn poot op het muisje en even later liep het muisje weer verder. Totdat hij zich kon verstoppen in een plant en toen liep Max naar de andere kant van de plant en keek waar dat kleine ding gebleven was. Niet meer te zien. Dus Max haalde zijn schouders op en ging maar eens naar zijn etensbak toe.

Slapen. O dat had Max tot ware kunst verheven. Als ik druk bezig was met poetsen of zo en ik zag hem liggen dan duurde het niet lang of ik ging naast hem liggen. In die tijd had ik geen slapeloze nachten. Soms maakte Max me wakker midden in de nacht, ging lekker bij me op het kussen liggen en drukte zijn natte vacht eens lekker tegen mij aan.

In korte tijd werd hij mager en werd ik bang. De laatste nacht heeft hij nog bij mij geslapen en bij de dierenarts de volgende dag bleek dat hij een tumor in zijn nieren had. Ik heb hem daar in laten slapen en kon daarna niet goed meer in slaap komen.