Free DHTML scripts provided by
Dynamic Drive

 
  English books reading in 2012
Then, unsure of what lay on the other side, not even sure she'd live to see it, she hurtled into the vortex, careening backward through time.

Giles spoke the incantation and Buffy braced herself to return to a world at war.

Xander went down, crashing to the carpet as a hundred sores opened on his skin, weeping thick yellow liquid. He screamed in agony. This was not how he wanted to die.

 

He located a passage in his book and began to read: "A Coyote Moon is a Blue Moon which rises red on the ninth lunar month in August. the appearance of a Coyote Moon is often associatedwith trickery and magic"

 

Buffy felt eyes gazing at her back, and she turned to see a lone coyote standing high on the hill behind the vacant lot. She waved at the old coyote, and it turned and looped away.

 
I shall never be forgiven all my faults, by man nor god nor any

good thing.

 

But this I know: I am not here for grace,

nor pardon

nor to give them.

My way is through shadow,

blackness on the path, and in my

heart,

in my eyes,

and in my soul.

 

My fate......

unknown

My destiny.....

My own

 
She went to him and held out her hand. He took it, his fingers cold, and she led him to the dance floor. He gathered her in his arms; she lay her head on his shoulder and closed her eyes.
They were back.

The silvery moonlight shining through her gossamer form the spirit of Antoinette Regnier pulled back the curtains on the window of her son's bedroom in the Gatehouse.
With the Gatekeeper rapidly weakening, Buffy sends Willow and Cordelia to escort Xander along the Ghost Roads to the Gatehouse, which may hold his only hope of survival. Meanwhile, she, Giles, and an unlikely band of allies take their fight to the very mouth of Hell itself, desperately hoping to save Joyce and repel the evil spawn before Sunnydale becomes a demonic ground zero
http://www.mennavanpraag.com/

Maya spends her days dreaming of a perfect life, a life filled with love, success and pleasure. She tries to find fulfilment in the pursuit of men and money, and when this doesn't work she looks for comfort in chocolate. But this only leaves her feeling empty and lost. Then Maya meets a mysterious, magical stranger and is set on a spiritual journey to discover what she's been missing all this time...
Buffy had always imagined that a fraternity house would be a dump. with guy stuff all over the place.

 

She thought aboout it in a moment. Then she pleaded gently: "Lie to me"
As for that Chosen One, Buffy was quaking with fear. a little. As much as the Slayer ever quaked.

The moon hung in the trees above the graveyard, casting Angel in a glow of stark white that accentuated his pale skin.

 

http://www.sarahwebb.info/

Mia took a deep breath. She had two choices here - she could either sink or swim. and she was damned if she was going to let Wendy and the others down.

He shiften up the bed, put his arm around her shoulders and kissed the top of her head. "I know you do"

"You really dont understand", she continued.""do you? My whole life has been one big lie."
The next morning as I opened my door and looked out, the whole landscape outside was a pale reddish-brown colour. The trees, the lawn, the drive, all that I could see was covered with that colour.
Abba Fanclub with all kinds of information about ABBA

http://www.cecelia-ahern.com/

What if your future was already written?

Shivers run down my spine and my body was covered in goose bumps. The look on Sister Ignatious' usually calm face didnt do much to calm me either. She looked as though she'd seen a ghost.

As I opened the front page, the pages started to slowly curl inward at the edges, becoming browned and charcoaled, as though they were burned before my very eyes. Eventually the stopped retreating and the burning stained pages stared back, hiding tomorrow's world from me.

 

http://www.reallaplaine.com/

Despite the odds - Dreams do come true

Thousands upon thousands of people were converging on this beautiful city from easily thirty-five of more different countries from around the globe, and this did not include the thousands that were already arriving, or en route from within Sweden itself. Yet, in spite of this, not a single world had been uttered by ABBA itself. 

 
 

Reading the Episodes in Script from from the tv serie Beauty and the Beast: I took from internet

pilot: Her face appears in the powder room mirror. As she combs her hari we can SEE that her scars have been virtually removed. When she turns her head we SEE the one scar that could not be repaired.

 

 Siege:

Vincent

Catherine... how lovely you look.

He cant gaze at her too long; she's achingly beautiful. He looks out at the city lights, slightly angry with her and not fully understanding why.

 

 

 No way down:

Lucy

What's ... I'm trying to help you. your problem?

Vincent

My appearance may... frighten you.

Lucy

Honey. you dont know what it takes to frighten me. Ive seen all kinds...
The Beast Whithin

(different from the tvserie)

Father

I've always loved flowers. Except for Aphrodite, there's nothing lovelier in the world than a flower.

Vincent

You really believe they have feelings...?

Father

Ofcourse. We only think they lack feelings because we dont take the time to watch and learn from them--
Nor iron bars a cage

Cathy

Vincent....

He raises his head, ant their eyes lock --- complete understanding.

Cathy

(intense)

I care about you... but youre right; part of me is unhappy, and I dont know why .. and that is frightening me
An Impossible Silence

Maxwell

I dont understand you, Radcliffe. Yeaterday everythings beautiful. We close a majer investigation like in a textbook. Today i find out you've been sniffing around my back
The Alchemist

Vincent

We trust so few with our secret.. They are all friends, helpers .. Each knows the responsibility he bears.
When he woke up he began to wonder across the great meadow. It was full of flowers; buttercup and moon daisies, tormentil and orchid and salad burnet. His energy returned and he begaint o wonder which way he ought now to take in his strange journey.

 

  
Zoila leunde een ogenblik achterover op haar deken. Het vuur knetterde, sprong op en verlichtte haar donkere Mays-trekken. Ze zei; Dat valt niet mee. mannen en vrouwen moeten leren om samen creatief te zijn. In jou maatschappij werkt de man misschien voor een verzekeringsmaatschappij en de vrouw als verpleegster. Maar ze kunnen elkaar vinden in het samen bestuderen van het sjamanisme of in een gedeelde liefde voor poëzie, Mannen en vrouwen moeten iets vinden dat de openbaring van de geest en de materie en van de materie in de geest inhoudt.
"Er is altijd een weg. zei hij. "Linksom of rechtsom, dat maakt niet uit. als je maar uitkomt waar je wilt."

Maar de mens is geen hond. Een mens is een beest dat moet, altijd van alles moet. Van zichzelf, van anderen of van God.

 

Hij maakte niet de fout die al zovelen gemaakt hadden. Hij werd niet verblind, hij zag de blanken, en hij besloot ze niet te straffen. Hij gebruikte de tijd in de gevangenis met doen wat niemand hem kon verbieden: nadenken.
 

"Maar het is niet verkeerd afgelopen, of wel?" vroeg Kate boos. "En ik sta tenminste open voor de liefde. Ik sta er tenminste open om me te binden en te trouwen en om mijn leven lang gelukkig te zijn. Jij bent veel te cynisch geworden. Tom."

Hopeloze romantici zien de wereld anders dan anderen. Hopeloze romantici zien overal de schoonheid in, zien overal de mogelijkheden en zijn altijd optimistisch over de gevolgen van hun handelen.

Tom nam een omweg toen hij naar zijn werk ging. Een omweg die hem langs Kate's appartement leidde. Hij wilde alleen even checken of alles wel goed was met haar. Hij zou niet naar binnen gaan, dat niet.
http://www.cesarsway.com/

Wij mogen nooit vergeten dat wij mensen al die rassen in de eerste plaats n het leven hebben geroepen.

Zolang ik maar in de eerste plaats erken waaraan hij als dier-hond behoefte heeft en daaraan voldoe, zal zijn pitbullkant nooit op een negatieve manier de overhand krijgen.

Net zoals alle andere honden moet ook een werkhond zijn overbodige energie kwijt om een gelukkig leven te leiden.

Als je eenmaal begrijpt wat jou aandeel in het slechte gedrag van je hond is hoe moet je dat dan veranderen?

Kalm, zelfverzekerd leiderschap is de enige vorm van leiding die in de dierenwereld werkt.

Dit zijn allemaal manieren om je kalme en zelfverzekerde kant nar boven te halen, de leider die in je schuilt. Als je over kalme, zelf verzekerde energie beschikt, zul je niet alleen in staat zin om het leven van je hond te veranderen, maar als je dat wenst ook je eigen leven.

De nacht is ideaal voor iemand zoals ik. Wanneer ik de straat op ga. liggen gewone mensen allang in hun warme, zachte bed.

Nacht Stilte. Alleen de holle echo van de voetstappen van de stadwacht werd door de muren van de oude huizen weerkaatst en rolde door de donkere straten van Avendoorn, eenzaam en verlaten tot de ochtend.

 
Ga naar die stille plek in je hart.

Voel de onmetelijkheid van de wereld

en haar grenzeloze mogelijkheden

Dat weet je dat je alles kunt doen

en alles kunt krijgen

Dan zie je dat je op dit moment

volmaakt bent, precies zoals je bent.

Soms was Maya stil. Dan kon ze eindeloze, lome momenten lang naar dingen staren.

Soms was Maya bang dat ze haar dromen uiteindelijk zou moeten laten varen.
Na verloop van tijd ontstond er ook een kliekje van collega's die je altijd en overal weer tegenkwam. Boney M en Village People bijvoorbeeld. Die kwamen we wel drie keer per week tegen.

Het is een bepaald slag mensen. Je verkeert in de veronderstelling dat het je beste vrienden zijn. Totdat je erachter komt waartoe ze in staat zijn.

Wilco's kant had ze ook een paar keer uitgekeken. Maar die scheen dat eigenlijk nooit op te merken. Hij leek in een eigen wereld te leven.

Ze keek nog een keer om en zag dat de hond nog steeds bij haar was.

Liselot en Hilde wisten allebei dat dat niet waar was. Maar ze gingen er verder niet op in. Morgen was weer een nieuwe dag.

Toen ze wegreden en Liselot in de spiegel keek, was Lotus verdwenen. Natuurlijk. Lotus was tenslotte al drie weken geleden op zijn oude dag rustig heengegaan.
 

Het meisje leidde ons in een ruim vertrek binnen dat licht en smaakvol was ingericht.

Ik geloof dat ik altijd van Johnnie gehouden heb. Hij heeft steeds een grote plaats in mijn leven genomen, alleen....hij weet het zelf niet.

"Ik geloof, dat je misschien toch met beter met hem in zee had kunnen gaan dan met een dame op leeftijd"merkte Don op. Hij vond het helemaal niet prettig, dat die Nieuw-Zeelander opeens weer op het toneel was verschenen.

Diantha liep naar de achterkant van de kapel en keek gehoorzaam naar het venster, dat als een spiegel de bergen en de hemelweerkaatste. Maar het kleurenspel had voor haar toch iets van zijn glans verloren.
"Ik weet een zwembad waar nooit iemand komt. Het is hartstikke mooi en het ligt in een groot park."Aan de ondeugende ogen van Franny ziet Merel dat er vast iets met dit zwembad aan de hand is, maar ze is dol op avonturen.
Stil en verdrietig zit Merel achter haar bureautje. Ze steunt het hoofd op de hand en zucht af en toe diep. Dat zij zo'n nare stemming in een klas kan veroorzaken.
Even lijkt het erop alsof Noortje zal tegenstribbelen maar Merel praat en handelt zo resoluut, dat Noortje niets meer zegt en alles gaat afsluiten.
We waren gek op ons nieuwe huis. Er was een park aan de overkant van de straat, met schommels en glijbanen.

"Denk jij soms dat wij kinderen zijn? "vroeg hij. "Dat wij niet weten waar we het over hebben?"
"Ik kan het me niet herinneren," zei Margaret, maar in het volle daglicht begon ze zich er al minder zeker van te voelen; de herinnering aan wat er 's nachts was gebeurd begon reeds vaag en wazig te worden.

"Daardoor ook, denk ik. Maar ik heb het vooral gedaan omdat ik de nacht ervoor nogal lang was weggebleven."
"Je bent erg gevoelig, hé Meg? Hoe kun je nu zeggen dat je medelijken hebt met een boom?" "Ik dacht niet alleen aan bomen" zei Margaret. "Ik dacht ook aan mensen. Mensen, die zich op een zeker ogenblik ontworteld voelen, beroofd van schoonheid en liefde."
http://www.yvonnekeuls.nl/

"Ze geloven me namelijk nooit........In het kindertehuis ook, ze denken daar altijd dat je liegt. Kijk, terug ga ik nooit meer naar dat tehuis, want ik ben nu 16 en ik laat me niet meer opbergen als een hoop oude vodden, met alleen maar een weekendje vrij als mijn moeder dat wil.

Er was iets ontroerends aan zijns taan daar in dat stille, nog slapende huis. Het was net of hij de morgen naar zicht toe lokte - de kale takken van de bomen in de tuin, de vochtige duingrond en aan de overkant het veldje met de zwarte dennen.

 
Ik zette de ramen open en keek naar buiten over de tuin heen naar de duinen en de zee. Een triest gevoel van verlatenheid bekroop me, alsof ik me lange eenzame uren herinnerde, waar ik in naar die kale duinen had zitten staren.

Ik barstte in snikken uit. Ik huilde van opluchting en geluk en nestelde me stevig in zijn armen.

Al die verwarrende vragen bleven haar martelen en haar hoofd was al zo moe.

Dat weekend was er voor het eerst een zweem van lente in het schoongewassen lichte blauw van de hemel, en het heldere maar nog bleke zonlicht gaf glans aan de bladerloze bomen langs de weiden.
"Hoe vaak heb ik niet gezegd dat al die boeken niets voor jou zijn. En dat geldt ook voor dat stomme gegraaf in het verleden.

Op de oever legde ze haar fiets in het gras dat helaas nog nat was van de regen. ze had gehoopt dat ze hier even rustig kon zitten, genietend van de lentezon.

Eigenlijk zou ze moeten aanbellen en hem haar excuses aanbieden. Ze deed het niet.
Elke hunkering en ieder verlangen dat ze als volwassen vrouw had gevoeld, had ze meedogenloos onderdrukt; ze had zich altijd in bedwang kunnen houden, want ze had altijd iedere situatie die dergelijke gevoelens zou stimuleren vermeden.

Hij schrok niet van haar komst en hij bewoog zich niet; het leek alsof hij haar aanwezigheid had gevoeld in de stilte, alsof hij wist dat zij in het donker achter hem stond.

http://www.nicholasevans.com/

En daar stonden ze met z'n tweeën, zich aan elkaar vastklampend, terwijl het water schuimend over hun schoenen stroomde.

Ze wist dat ze hier beter over na moest denken, maar daar was ze te wkaad voor. Niet alleen op hem, maar ook op haarzelf, omdat ze zo verdomd lang zo verdomd stom was geweest.

 

 "Je hebt iets van mij in je, Tessa, " zei ze. "We zijn allebei vechters."   Haar stem klonk warm in de duisternis, "maar vecht niet, kindje, vecht niet. "

Al een paar uur staat ze enkele meters van ons vandaan verdrietig voor zich uit te kijken. Ze draagt een lang gewaad en mooie slippers met kralen.

http://mirjamvanroode.blogspot.com/