Free DHTML scripts provided by
Dynamic Drive

  English books reading in 2012
Then, unsure of what lay on the other side, not even sure she'd live to see it, she hurtled into the vortex, careening backward through time.

Giles spoke the incantation and Buffy braced herself to return to a world at war.

Xander went down, crashing to the carpet as a hundred sores opened on his skin, weeping thick yellow liquid. He screamed in agony. This was not how he wanted to die.


He located a passage in his book and began to read: "A Coyote Moon is a Blue Moon which rises red on the ninth lunar month in August. the appearance of a Coyote Moon is often associatedwith trickery and magic"


Buffy felt eyes gazing at her back, and she turned to see a lone coyote standing high on the hill behind the vacant lot. She waved at the old coyote, and it turned and looped away.


I shall never be forgiven all my faults, by man nor god nor any

good thing.


But this I know: I am not here for grace,

nor pardon

nor to give them.

My way is through shadow,

blackness on the path, and in my


in my eyes,

and in my soul.


My fate......


My destiny.....

My own


She went to him and held out her hand. He took it, his fingers cold, and she led him to the dance floor. He gathered her in his arms; she lay her head on his shoulder and closed her eyes.
They were back.

The silvery moonlight shining through her gossamer form the spirit of Antoinette Regnier pulled back the curtains on the window of her son's bedroom in the Gatehouse.

With the Gatekeeper rapidly weakening, Buffy sends Willow and Cordelia to escort Xander along the Ghost Roads to the Gatehouse, which may hold his only hope of survival. Meanwhile, she, Giles, and an unlikely band of allies take their fight to the very mouth of Hell itself, desperately hoping to save Joyce and repel the evil spawn before Sunnydale becomes a demonic ground zero

Maya spends her days dreaming of a perfect life, a life filled with love, success and pleasure. She tries to find fulfilment in the pursuit of men and money, and when this doesn't work she looks for comfort in chocolate. But this only leaves her feeling empty and lost. Then Maya meets a mysterious, magical stranger and is set on a spiritual journey to discover what she's been missing all this time...

Buffy had always imagined that a fraternity house would be a dump. with guy stuff all over the place.


She thought aboout it in a moment. Then she pleaded gently: "Lie to me"

As for that Chosen One, Buffy was quaking with fear. a little. As much as the Slayer ever quaked.

The moon hung in the trees above the graveyard, casting Angel in a glow of stark white that accentuated his pale skin.

Mia took a deep breath. She had two choices here - she could either sink or swim. and she was damned if she was going to let Wendy and the others down.

He shiften up the bed, put his arm around her shoulders and kissed the top of her head. "I know you do"

"You really dont understand", she continued.""do you? My whole life has been one big lie."

The next morning as I opened my door and looked out, the whole landscape outside was a pale reddish-brown colour. The trees, the lawn, the drive, all that I could see was covered with that colour.
Abba Fanclub with all kinds of information about ABBA

What if your future was already written?

Shivers run down my spine and my body was covered in goose bumps. The look on Sister Ignatious' usually calm face didnt do much to calm me either. She looked as though she'd seen a ghost.

As I opened the front page, the pages started to slowly curl inward at the edges, becoming browned and charcoaled, as though they were burned before my very eyes. Eventually the stopped retreating and the burning stained pages stared back, hiding tomorrow's world from me.

Despite the odds - Dreams do come true

Thousands upon thousands of people were converging on this beautiful city from easily thirty-five of more different countries from around the globe, and this did not include the thousands that were already arriving, or en route from within Sweden itself. Yet, in spite of this, not a single world had been uttered by ABBA itself. 



Reading the Episodes in Script from from the tv serie Beauty and the Beast: I took from internet

pilot: Her face appears in the powder room mirror. As she combs her hari we can SEE that her scars have been virtually removed. When she turns her head we SEE the one scar that could not be repaired.




Catherine... how lovely you look.

He cant gaze at her too long; she's achingly beautiful. He looks out at the city lights, slightly angry with her and not fully understanding why.



No way down:


What's ... I'm trying to help you. your problem?


My appearance may... frighten you.


Honey. you dont know what it takes to frighten me. Ive seen all kinds...

The Beast Whithin

(different from the tvserie)


I've always loved flowers. Except for Aphrodite, there's nothing lovelier in the world than a flower.


You really believe they have feelings...?


Ofcourse. We only think they lack feelings because we dont take the time to watch and learn from them--

Nor iron bars a cage



He raises his head, ant their eyes lock --- complete understanding.



I care about you... but youre right; part of me is unhappy, and I dont know why .. and that is frightening me

An Impossible Silence


I dont understand you, Radcliffe. Yeaterday everythings beautiful. We close a majer investigation like in a textbook. Today i find out you've been sniffing around my back

The Alchemist


We trust so few with our secret.. They are all friends, helpers .. Each knows the responsibility he bears.

When he woke up he began to wonder across the great meadow. It was full of flowers; buttercup and moon daisies, tormentil and orchid and salad burnet. His energy returned and he begaint to wonder which way he tought now to take in his strange journey.

Dark Spirit


It is known by several names -- chango, saneria, macumba, voordoo. It is the national religion of Haiti, though it's practive is strictly agains the law.


Because it is dangerous?


Because people who control by fear are dangerous.

A Children's Story


Where does Suzie live?

The Girl shrugs, doesn't reply, continues playing with the doll...


Does Suzie live here with you?


(shakes her head)

She lives with her Mama and Daddy and sister. But she comes here to play with me,  sometimes.

An Impossible Silence


Laura.... this place, our world, means different things to different people. For some, it's a place of healing and safety -- a way station in their live. For others ... (indicating himself) ... its a home.


But all of us reach a point --a moment in time -- when we must define for outselves what this place means to us. Perhaps now is your time to decide..

Shades of Grey

(Here is Mouse called Weed)


(a long beat)

I can never leave her, Father.  No more than you could back your back on me.

Diana's window closed and the curtains were drawn. Minutes later, the light went out. Now there was no light at ll except from the sky. It was only then that Brodie allowed the pent-up tears to stream down her cheeks. She cried quietly, the treas falling on Kenneth's back, think about the daughter she'd once had, and the one she had now



May I come in?




You danced wonderfully tonight

A fair and perfect knight


I cant believe you did that


I'm sorry if I embarrassed you--


Are you kidding? That was wonderful! I wish I had that much nerve ...

Song of Orpheus

Cathy's apartment - Terrace - Night

Cathy, in her windblown nightgown sares out over the city lights. A bonafide vision. She senses something, glances over her shoulder.


Steven, I'm not bitter about our relationship. It was an important part of my life, and I've always thought of it that way. I did a lot of growing.


Until you outgrew me

(catches himself)

I'm sorry.


Ceremony of Innocence


No. I'm staying... as long as he needs me.




I know this wasn't your idea. Come forward and name names in exchange for immunity.

Dead of Winter


We are all part of one another. One family, one community. Sometimes we forget that. And so each year we meet here. To thank those who have helped us, and to remember.. even the greatest darkness is nothing, so long as we share the light.


A distant shore


dressed in gauzy white, watched the gull. We do not see her face until she turns her head so the ocean breeze blows her hair back, the sun warmly lighting her face.

The Magazine from the ABBA Fanclub.

For a long time Father sat staring silently at the clipping in the resinous candelight. The pain he had long since deceived himself into thinking he had forgotten stirrred to aching lift around his heart.

The wreck of my memories...... All I can say seems useless. Still I clink to the wreck of my memories, before they sink forever.....

Chloe was also a star, when the following morning, just before the visitation, she brought two huge bunches of daffodils and vases to put them in. So, when Anna waited at the end of the row for Laura and Will to arrive, have been warned by mobile phone, she knew her littel house was lling charming Even if it was mostly a building site.
" That's all." She avoided their angry stares, returned to her chair. and gazed out her window, eyes following a sleek, silver jetliner as it pierced the clouds high above the state building.


The full moon burns a bright hole in a hot, black summer sky. I hide amid wild orchids, poincianas, and tangles passion vines, overwhelmed by the smells of ripe earth, the windswept water, and my own fear.

"No, It's just liquid sunshine,"Rilay said, her hairwhipping like a banner in the wind. "Rain always make me appreaciate the sun."

"Better freaked than dead," he said, "Better to have loved and lost than to be married to a psycho."
I remember.

And even as I say the words aloud in the silent room and hear the whisper dying away in the shawdows of the house, I realise that it's not true.

Because I dont. I cant remember.

I am old, and I am beginning to forget things.


The bed itself is the lap of luxury, spangled with flowers and frothy with frills and ruffles. It is lined with smoke blue chintz so that the curtains can be drawn for a relfective mood at night and then flung whide in the morning on a world througing with flowers.

My name is Jane Eyre and my story begins when I was ten.

Our story was a strange and sad one, and terrible things happened to us, but now at least we are happy together.

I desire only one thing - to be with her

I stood there in the moonlight, among the flowers and heather, listening to the soft wind breathing through the grass.

"The photo of the little girl was grainy black and white, even a little blurred. There was no pretty background, no fun props, and no cute outfit. Her bangs were uneven and jaggedly cut, and she wasn't smiling. She had a vacant, distant look in her eyes. But it was those eyes that pulled me in and grabbed my heart. I looked at my husband and said 'Bernie, she needs us.' He answered, 'I know.'"

We were together and no one wants to change it.


"Sweetheart, listen. I need to know how you feel about it and I want you to be completely honest."
"What did you wish for?" she asked, her voice a whisperl But he couldnt answer. Instead, he raised her hand and slipped his other arm around her back. He stared at her, knowing with certainty that he was falling in love.

He pulled her close and kissed her beneath a blanket of stars, wondering how on eath he'd been lucky enough to find her.


Zoila leunde een ogenblik achterover op haar deken. Het vuur knetterde, sprong op en verlichtte haar donkere Maya-trekken. Ze zei; Dat valt niet mee. mannen en vrouwen moeten leren om samen creatief te zijn. In jou maatschappij werkt de man misschien voor een verzekeringsmaatschappij en de vrouw als verpleegster. Maar ze kunnen elkaar vinden in het samen bestuderen van het sjamanisme of in een gedeelde liefde voor poŽzie, Mannen en vrouwen moeten iets vinden dat de openbaring van de geest en de materie en van de materie in de geest inhoudt.
"Er is altijd een weg. zei hij. "Linksom of rechtsom, dat maakt niet uit. als je maar uitkomt waar je wilt."

Maar de mens is geen hond. Een mens is een beest dat moet, altijd van alles moet. Van zichzelf, van anderen of van God.


Hij maakte niet de fout die al zovelen gemaakt hadden. Hij werd niet verblind, hij zag de blanken, en hij besloot ze niet te straffen. Hij gebruikte de tijd in de gevangenis met doen wat niemand hem kon verbieden: nadenken.


"Maar het is niet verkeerd afgelopen, of wel?" vroeg Kate boos. "En ik sta tenminste open voor de liefde. Ik sta er tenminste open om me te binden en te trouwen en om mijn leven lang gelukkig te zijn. Jij bent veel te cynisch geworden. Tom."

Hopeloze romantici zien de wereld anders dan anderen. Hopeloze romantici zien overal de schoonheid in, zien overal de mogelijkheden en zijn altijd optimistisch over de gevolgen van hun handelen.

Tom nam een omweg toen hij naar zijn werk ging. Een omweg die hem langs Kate's appartement leidde. Hij wilde alleen even checken of alles wel goed was met haar. Hij zou niet naar binnen gaan, dat niet.

Wij mogen nooit vergeten dat wij mensen al die rassen in de eerste plaats n het leven hebben geroepen.

Zolang ik maar in de eerste plaats erken waaraan hij als dier-hond behoefte heeft en daaraan voldoe, zal zijn pitbullkant nooit op een negatieve manier de overhand krijgen.

Net zoals alle andere honden moet ook een werkhond zijn overbodige energie kwijt om een gelukkig leven te leiden.

Als je eenmaal begrijpt wat jou aandeel in het slechte gedrag van je hond is hoe moet je dat dan veranderen?

Kalm, zelfverzekerd leiderschap is de enige vorm van leiding die in de dierenwereld werkt.

Dit zijn allemaal manieren om je kalme en zelfverzekerde kant nar boven te halen, de leider die in je schuilt. Als je over kalme, zelf verzekerde energie beschikt, zul je niet alleen in staat zin om het leven van je hond te veranderen, maar als je dat wenst ook je eigen leven.

De nacht is ideaal voor iemand zoals ik. Wanneer ik de straat op ga. liggen gewone mensen allang in hun warme, zachte bed.

Nacht Stilte. Alleen de holle echo van de voetstappen van de stadwacht werd door de muren van de oude huizen weerkaatst en rolde door de donkere straten van Avendoorn, eenzaam en verlaten tot de ochtend.


Ga naar die stille plek in je hart.

Voel de onmetelijkheid van de wereld

en haar grenzeloze mogelijkheden

Dat weet je dat je alles kunt doen

en alles kunt krijgen

Dan zie je dat je op dit moment

volmaakt bent, precies zoals je bent.

Soms was Maya stil. Dan kon ze eindeloze, lome momenten lang naar dingen staren.

Soms was Maya bang dat ze haar dromen uiteindelijk zou moeten laten varen.

Na verloop van tijd ontstond er ook een kliekje van collega's die je altijd en overal weer tegenkwam. Boney M en Village People bijvoorbeeld. Die kwamen we wel drie keer per week tegen.

Het is een bepaald slag mensen. Je verkeert in de veronderstelling dat het je beste vrienden zijn. Totdat je erachter komt waartoe ze in staat zijn.

Wilco's kant had ze ook een paar keer uitgekeken. Maar die scheen dat eigenlijk nooit op te merken. Hij leek in een eigen wereld te leven.

Ze keek nog een keer om en zag dat de hond nog steeds bij haar was.

Liselot en Hilde wisten allebei dat dat niet waar was. Maar ze gingen er verder niet op in. Morgen was weer een nieuwe dag.

Toen ze wegreden en Liselot in de spiegel keek, was Lotus verdwenen. Natuurlijk. Lotus was tenslotte al drie weken geleden op zijn oude dag rustig heengegaan.


Het meisje leidde ons in een ruim vertrek binnen dat licht en smaakvol was ingericht.

Ik geloof dat ik altijd van Johnnie gehouden heb. Hij heeft steeds een grote plaats in mijn leven genomen, alleen....hij weet het zelf niet.

"Ik geloof, dat je misschien toch met beter met hem in zee had kunnen gaan dan met een dame op leeftijd"merkte Don op. Hij vond het helemaal niet prettig, dat die Nieuw-Zeelander opeens weer op het toneel was verschenen.

Diantha liep naar de achterkant van de kapel en keek gehoorzaam naar het venster, dat als een spiegel de bergen en de hemelweerkaatste. Maar het kleurenspel had voor haar toch iets van zijn glans verloren.

"Ik weet een zwembad waar nooit iemand komt. Het is hartstikke mooi en het ligt in een groot park."Aan de ondeugende ogen van Franny ziet Merel dat er vast iets met dit zwembad aan de hand is, maar ze is dol op avonturen.
Stil en verdrietig zit Merel achter haar bureautje. Ze steunt het hoofd op de hand en zucht af en toe diep. Dat zij zo'n nare stemming in een klas kan veroorzaken.
Even lijkt het erop alsof Noortje zal tegenstribbelen maar Merel praat en handelt zo resoluut, dat Noortje niets meer zegt en alles gaat afsluiten.
We waren gek op ons nieuwe huis. Er was een park aan de overkant van de straat, met schommels en glijbanen.

"Denk jij soms dat wij kinderen zijn? "vroeg hij. "Dat wij niet weten waar we het over hebben?"

"Ik kan het me niet herinneren," zei Margaret, maar in het volle daglicht begon ze zich er al minder zeker van te voelen; de herinnering aan wat er 's nachts was gebeurd begon reeds vaag en wazig te worden.

"Daardoor ook, denk ik. Maar ik heb het vooral gedaan omdat ik de nacht ervoor nogal lang was weggebleven."

"Je bent erg gevoelig, hť Meg? Hoe kun je nu zeggen dat je medelijken hebt met een boom?" "Ik dacht niet alleen aan bomen" zei Margaret. "Ik dacht ook aan mensen. Mensen, die zich op een zeker ogenblik ontworteld voelen, beroofd van schoonheid en liefde."

"Ze geloven me namelijk nooit........In het kindertehuis ook, ze denken daar altijd dat je liegt. Kijk, terug ga ik nooit meer naar dat tehuis, want ik ben nu 16 en ik laat me niet meer opbergen als een hoop oude vodden, met alleen maar een weekendje vrij als mijn moeder dat wil.

Er was iets ontroerends aan zijns taan daar in dat stille, nog slapende huis. Het was net of hij de morgen naar zicht toe lokte - de kale takken van de bomen in de tuin, de vochtige duingrond en aan de overkant het veldje met de zwarte dennen.


Ik zette de ramen open en keek naar buiten over de tuin heen naar de duinen en de zee. Een triest gevoel van verlatenheid bekroop me, alsof ik me lange eenzame uren herinnerde, waar ik in naar die kale duinen had zitten staren.

Ik barstte in snikken uit. Ik huilde van opluchting en geluk en nestelde me stevig in zijn armen.

Al die verwarrende vragen bleven haar martelen en haar hoofd was al zo moe.

Dat weekend was er voor het eerst een zweem van lente in het schoongewassen lichte blauw van de hemel, en het heldere maar nog bleke zonlicht gaf glans aan de bladerloze bomen langs de weiden.

"Hoe vaak heb ik niet gezegd dat al die boeken niets voor jou zijn. En dat geldt ook voor dat stomme gegraaf in het verleden.

Op de oever legde ze haar fiets in het gras dat helaas nog nat was van de regen. ze had gehoopt dat ze hier even rustig kon zitten, genietend van de lentezon.

Eigenlijk zou ze moeten aanbellen en hem haar excuses aanbieden. Ze deed het niet.

Elke hunkering en ieder verlangen dat ze als volwassen vrouw had gevoeld, had ze meedogenloos onderdrukt; ze had zich altijd in bedwang kunnen houden, want ze had altijd iedere situatie die dergelijke gevoelens zou stimuleren vermeden.

Hij schrok niet van haar komst en hij bewoog zich niet; het leek alsof hij haar aanwezigheid had gevoeld in de stilte, alsof hij wist dat zij in het donker achter hem stond.

En daar stonden ze met z'n tweeŽn, zich aan elkaar vastklampend, terwijl het water schuimend over hun schoenen stroomde.

Ze wist dat ze hier beter over na moest denken, maar daar was ze te wkaad voor. Niet alleen op hem, maar ook op haarzelf, omdat ze zo verdomd lang zo verdomd stom was geweest.


 "Je hebt iets van mij in je, Tessa, " zei ze. "We zijn allebei vechters."   Haar stem klonk warm in de duisternis, "maar vecht niet, kindje, vecht niet. "

Al een paar uur staat ze enkele meters van ons vandaan verdrietig voor zich uit te kijken. Ze draagt een lang gewaad en mooie slippers met kralen.



De eerste week van Nelsons leven ging in een waas voorbij. Na een paar dagen raakte zijn neus steeds meer bedreven in het bestuderen van de geuren om hem heen.
In de noordwesthoek van het kerkhof stond al zo lang hij zich kon heugen een eenzame populier.

Ze spreidde haar vleugels en voelde dat de wind haar opnam, maar ging uit onzekerheid weer zitten om de wacht te houden.

De deur gleed open en op dat moment voelde Tom dat hij geen lucht meer kreeg, omdat Eleanor Carter hem aanstaarde. Hij hoorde niet eens meer het hum-siss-boem-bam van de machtige Cap. De puinhoop van Toms verleden was oorverdovend teruggekeerd.


"t is toch zo? Ze hebben er eentje." zei ik.

Ze trok haar hand weg van het gordijn en draaide zich om. Het kanten gaas viel voor mijn gezicht en ik deed een stap achteruit, mijn blik op haar gericht. Ze hield halt bij de deur. "Vroeg of laat krijgen ze ons allemaal te pakken,' zei ze. en toen verdween ze in het duister van de gang.

Ze zei niets meer en ik voelde haar vertrouwen in mij opnieuw opzwellen. Zo was het altijd geweest tussen ons. Ik was diegene die actie ondernam, die ervoor zorgde dat dingen gebeurden - zij het soms nogal roekeloos. Zij was de verstandige van ons tweeŽn, diegene die over dingen nadacht en ze van alle kanten bekeek voordat ze handelde.


Ik kon in deze omstandigheden niet echt slapen, maar op de tweede dag begon ik af en toe weg te doezelen. Dat kunne uithongering en uitputting met je doen. Op een bepaald moment heb ik zelfs gedroomd; vreemd. Ik had nooit gedacht dat ik onder dergelijke krankzinnige omstandigheden diep zou kunnen slapen.

Er schoot een twinkeling van plezier door de onpeilbare diepten van zijn ogen.

"Waar ga je heen?" vroeg hij.

"Iemands hart breken," antwoordde ik

"Het spijt me; " fluisterde ik. "Het spijt me dat ik je niet kan verstaan.....en...... van al die andere dingen." Mason wierp me nog een meewarige blik toe en verdween.

Hij werd vager en vager, en vlak voordat hij helemaal weg was, zag ik een glimp van een glimlach, die schalkse lach waar ik zo dol op was geweest.

Vaak is ze er langs gefietst, maar deze morgen wordt ze er op onverklaarbare wijze door aangetrokken. Nooit had ze er aandacht aan besteed nu trekt het haar aan als een magneet een stuk ijzer; het Huis. Het ligt in een verlaten en ontoegankelijk bos, waar nooit iemand te zien is. Het is een oud huis, vervallen, vergaan. toch is duidelijk te zien hoe trots en imposant het eens was.
Chris is de geluiden van de natuur niet gewend en wordt er onrustig van. Hij is een echte stadsjongen en heeft zijn hele leven in drukke steden doorgebracht. Hij heeft het er echt moeilijk mee om alleen hier te zijn zonder enig gezelschap. Hij kan niet tegen stilte en hij heeft er een lief ding voor over om samen met Sheira, Yager Shade of Sunstar te zijn. De eenzaamheid drukt zwaar op hem. Het dwingt hen tot nadenken over zichzelf. Hij kan er niet aan ontsnappen. Steeds weer denkt hij terug aan zijn leven op Aarde en de manier hoe hij het Huis ingekomen is en wat er daarna gebeurde.

Ze besluit om voorlopig als mens door het leven te gaan, te ontdekken wie Sheira is. Haar gaven zal ze niet meer gebruiken. Ze is nu gewoon Sheira en zeer zeker geen Bewoonster van het Huis.

Ze verzamelt alles en loopt weg, een onbekende toekomst tegemoet.

Claire pakte de fles witte wijn en schonk de glazen nog eens bij. Willemijn zuchtte. Claire ging weer zitten en schoof haar stoel aan. Ze keek Willemijn aan. Die zuchtte opnieuw. Claire trok een vragend gezicht. Willemijn reageerde niet. Claire keek naar Anouk, maar die was juist in haar enorme handtas op zoek naar haar lipgloss. Willemijn zuchtte weer.

Er trok een groot gevoel van vreugde doorhem heen dat zo sterk was dat de flessen ervan schudden. De puzzel stukjes vielen nu op hun plaats, dacht hij uitzinnig ven vreugde, het greep nu allemaal in elkaar.

Hier eindigt mijn verhaal, in de keuken van de kleine boerderij in Lansquenet. Hier word ik door hem ingeschonken, zodat de geuren van lang vervlogen zomers en plaatsen uit een ver verleden vrijkomen.

Tijdstrijd Ze loopt naar de poort en nog verder totdat ze midden in de glasbloemen staat Dan draait ze zich om en kijkt nar het verlichte huis.
Ik sla een deken om mijn slapende dochter heen. ze was zo moe dat ze na het eten tegen Vira in slaap is gevallen. Dan loop ik naar de River vol Licht toe en gaat daar zitten. Het is hier zo vredig en ik voel me ook zo.
Aarzelend loopt hij verder, trekt de mantel dichter om zich heen en houdt zijn ogen strak op de bruine horizon gericht
Binnen is het aangenaam warm. Het ruikt er heerlijk fris en kaarsen zorgen voor een romantische sfeer.
De grond trilt en kraakt. De bol wordt kapotgeslagen op de stervormige steen en en Sheira wordt eraf geworpen.
Aangetast door de tijd en de wind en het water maar nog steeds werkend en herkenbaar staat het monument, de herinnering aan Silis. Daar daalt de wachter en Sheira stijgt af, loopt naar de monument toe en legt haar hand erop.
Dat idee maakt me wel een beetje triest. Met een zucht zoek ik mijn eigen auto weer op en rij naar huis.
Het water is goddelijk. Mijn hele lichaam tintelt wanneer ik erin duik, het is alsof er een zware kriebelende deken van me af wordt getrokken. Mijn hersenen koelen af en ik kan weer denken, voelen, ademen.
Ik vind het ook leuk om me te verbeelden dat een van de knoestige oude bomen met zin vruchten overladen takken en zin gevorkte en gekronkelde dubbele stam, ontstaan uit een van de zilvergroene jonge bomen die er nu zo veelbelovend bijstaan op ons landgoed, onze haven zal zijn.
In Duinroos was alles nog hetzelfde en juist daardoor besefte ze hoeveel er in haar leven veranderd was. Vorig jaar was Sanne alleen nog maar zwanger en nu had ze een kind. het was naar haar vernoemd, Martine, een gebaar dat meer voor haar betekende dan ze had kunnen vermoeden.
Bij somber weer komen de stenen grauw en ongenaakbaar over als stille wachters van de oude wijsheid die bijna dreigend maar ook weer onverschillig op de nieuwsgierige bezoekers lijken neer te kijken.

Af en toe ging er een lichte warreling door de bladderen en soms leek er beweging te zijn op plekken in de rotswanden

De maan schijnt zo fel dat de meisje niet kunnen zien waar de luchtbellen naartoe gaan.

Ze zien alleen een gloeiende zilverblauwe mist boven hun hoofd hangen. Het voelt alsof ze midden in de Melkweg zweven.

Even sta ik perplex! Ja, dat is nog wel even een stukje dramatischer dan de grenzen dicht! Als het vrolijke zonnetje niet scheen zou het een sombere dag zijn.

"De weg is goed,' antwoordt de man. "Achttien jaar geleden ben ik er nog zonder problemen over gekomen."

Abe lachte voor het eerst hardop; een volle, lage en oprecht geamuseerde lach. "Jij maakt je brutale reputatie echt waar. Verrukkelijk."

Avery keek haar haan, maart oen ze dat deed.....gebeurde er iets bizars. Avery keek haar niet aan. Ze keek mij aan. O Nee. He, jij weer.

De stem schalde door mijn hoofd, en hup, ik was Lissa uit.

Heel even leek er geen verbondenheid meer te bestaan. Ik voelde niets van Lissa; geen pijn, geen magie. De verbondenheid was even kleurloos en leeg als het witte licht dat de ruimte vulde. De kracht die ze had gebruikt had onze verbondenheid overspoeld en overweldigd.... en die verlamd.

Voor betekende de Landschildpad Gateway een thuiskomen op verschillende niveaus. Dor haar ontdekte ik mijn liefde voor de natuur, voor de aarde als onze oermoeder. Naarmate ik deze Gateway langer ken begrijp ik steeds meet wat het is om echt te aarden.

Lissa deed een paar stappen naar voren in een poging te zien wiens naam er op de grafsteen stond. Ik schrok er meer van dan zij; Rosemarie Hathaway.

"Ik hield van je!"schreeuwde hij. Hij sprong zo snel overeind dat ik het niet had zien aankomen.


Als voor een grote ronde tafel een tot op de grond hangend kleed gemaakt wordt, moet de stof zwaar genoeg zijn om de vorm te bewaren. Lichte stoffen glijden gemakkelijk weg. Een gewatteerde sprei kan uitstekend dienst doen als zwaar en stevig tafelkleed.

Ze had mijn onzekerheid onmiddellijk door. "Het is waar hoor!"ze ze met plotselinge felheid. "Het is de waarheid maar niemand zal me geloven. Het is precies zoals ze zei. Iedereen zal haar geloven en niet mij. en ik moet ervoor boeten.

"Schemerkind", zei ze, haar stem zacht.

Toen ik me realiseerde dat ik dat dacht, werd ik opnieuw getroffen door de intensiteit van mijn eigen gevoelens over de zaak.

Hannah's ogen waren wijd open, het wit helder, bijna doorschijnend. De irissen waren blauw gelaagd, licht aan het oppervlak, zacht donkerblauw eronder. Helder zonlicht omlijstte Hannahs gezicht als bij een close-upopname, en weer werd ik verrast door de schoonheid en intelligentie die ik daar zag.

Er is ook een film gemaakt. Heb ik (nog) niet gezien.

Slechts wie alleen slaapt,

kent de eindeloosheid van de herfstnacht.

Zeg, wie heeft jou verteld?

Want jij weet toch hoe eindeloos een herfstnacht is?

Gidosanshi no Haha 9e eeuw

Er bestond niet zo iets als een ogenblik waarop alles anders of beter had kunnen gaan, was zijn conclusie. Zo eenvoudig ligt dat niet. En ongelukken gebeuren. Billy, Billy, als ik het had gekund, dan had ik je opgevangen.

"Ik ben Mary" zei ik zachtjes, heel zachtjes; ik deed nauwelijks meer dan fluisteren. "Ik ben je onderwijzeres. Ik ben blij dat je er bent."

Met een lachje drukte ik haar tegen mij aan en we bleven in de schemer van het berghok zitten wachten - zij tot de pijn uit haar billen weggetrokken was en zij moed gevonden had om te doen wat haar te doen stond; ik tot de wereld zou veranderen.

Ik kromp in elkaar. Ze herinnerde zich zichzelf niet. Ik voelde me zo eenzaam toen ze zich weer over de foto's boog. Wat deed ik hier met deze punkachtige tiener. Dit was Sheila niet. Dit was een gewoon een of ander kind.
Het griezelige ervan overweldigde me, ik zat aan mijn stoel genageld. Ze was nauwelijks zichtbaar, haar stem spookachtig.


"Waarom ben je niet bang?" vraag ik wat rustiger Ik streel haar hals en voel het dunne lijfje onder de veren.

"Het leek zo echt", fluister ik. "Het was alsof ik vloog. Het leek net alsof de zwanen met me mee vlogen naar het huis van opa."

Toen Toms truck uit het zicht was verdwenen stroopte Lou haar mouwen op om aan de slag te gaan, maar toen ze dat trouwe oude krukje op de stapel afval zag staan, kreeg ze plotseling tranen in haar ogen.

Een pauze. Ze keek me nog steeds gespannen aan; haar donkere ogen gleden zoekend over mijn gezicht.

Ik zou het woord "mishandeling" nooit meer kunnen horen zonder in gedachten de structuur van het blanke vuren onder het glanzende polyurethaan van die tafel voor me te zien.

Hoewel  Louis het nooit met zoveel woorden zou zeggen, wist Lian dat hij onder de indruk was.