DierenPraat

Over de dieren in mijn leven.........

 

 

Free DHTML scripts provided by


Dynamic Drive

Santi

voelt zich niet lekker

Al een paar dagen viel het me op dat ze iedere keer probeerde om haar ontlasting kwijt te raken. Of ze had een verstopping of ze had een blaasontsteking. Maar ze dronk niet veel. Dan krijg je de probleem om de kat bij de dierenarts te krijgen. De avond daarvoor de reismand al klaargezet en het uur voordat we vertrekken zo spontaan mogelijk doen. De tuin in en allerlei onnozele tuindingen doen en kijkend waar ze is. O daar. Maar waarom loopt ze nu weg? Opeens haar in de nekvel gegrepen en haar in de mand gedaan. Pfft. Gelukt. Zoals meestal een beetje vroeg naar de dierenarts en daar werd ontdekt dat ze een flinke blaasontsteking heeft maar ook een vermoedelijk te snelwerkend schildklier. Van dat probleem een paar weken later terugkomen voor bloedafname. Nu kreeg ze een paar spuiten en wat pijnstillend middel mee.

Het gaat nu goed met haar en ik kan zo weer een afspraak gaan maken om haar bloed te laten onderzoeken. Ik heb haar gegevens even opgezocht en het blijkt dat ze alweer (vermoedelijk want ze is een vondeling) 12 jaar is. Twaalf jaar! Pfft. Fido is 16 en Buffy 8 jaar. Tijd vliegt voorbij.

Caviaas!

Ik heb er inmiddels al veel gehad, meest beertjes. Ruwharige. Gladharige. In allerlei kleuren.

Caviaas. Mijn Liefde. Ze zijn zo geweldig. Het is heerlijk om ze de ruimte te gunnen waardoor ze zich lekker kunnen bewegen. Heerlijke beestjes en ieder van hen is weer anders. Ik geniet van ze en slim zijn ze ook want ze weten precies wanneer ze eten krijgen. Ja, Caviaas zijn mijn grote liefde!

Lisa de kleine zwarte witte poes. Waar ben je?

Lang geleden nam ik haar uit het asiel. Een klein zwartwit poesje. Het leek wel een kitten. Maar Lisa wist wat ze wilde en hoewel ik haar wel een malle kat vond, ging ze recht op haar doelen af. In mijn vorige woonplaats werd ze op een avond door een auto aangereden. Ik probeerde haar te pakken, haar naar binnen te krijgen om naar de dierenarts te gaan maar dat wilde ze niet. Een paar dagen later kreeg ik haar wel en kon met haar naar de dierenarts. Daar bleek ze een pootje gebroken te hebben. Het beste was om rust te hebben dus ik legde haar neer in een kamertje en sloot die af met planken en liep met de hond. Toen ik terugkwam was ze weg. Ik weet niet hoe ze dat gedaan heeft. Pas later kwam ze en ik heb haar haar gang maar laten gaan.

Het ging goed met de verhuizing. Ze had haar plekje gevonden en lag graag op de bank. Mijn vriend vond haar grappig en klein. Ze trok zich van niets en niemand aan en had haar eigen wereld in ons huis. Als enigste poes schrok ze niet als de jongens gingen voetballen.

Opeens was ze weg. Ik heb haar nooit teruggevonden. Ze kon zichzelf redden maar toch moet er iets vreselijks gebeurd zijn. Wist ik het maar. Ik heb haar nooit gevonden....

 

Fido's Facelift

Eindelijk

Fido ligt lekker op de oprijplaat. Lekker warm.

Ik heb klitten in zijn rug weggeknipt. Hij wast zich niet zo goed meer. Vond het wel moeilijk om het te knippen (oh wat als ik in zijn vel knipt) maar het is goed gegaan. Het was zo nodig. Hij liep een paar dagen verknipt rond toen heb ik hem gewassen. Dat vond ie niet leuk maar het ziet er nu stukken beter uit.

 

Nog geen ei

Jaren lang hadden we twee kippen maar meer dan een jaar geleden is er eentje doodgegaan. De ander is er nog en altijd nog alive and kicking! Dit jaar heeft ze nog geen ei gelegd. Iedere keer kijk ik maar tot nu toe noppes. Ze is nu ongeveer 9 of 10 jaar.

 

 

Rode Fido

Fido is meer een hond dan een kat. Toen ik nog in Zeddam woonde liep hij altijd mee met het laatste rondje hond uitlaten en sprong hoog in de bomen die we passeerden. Nu is hij oud en sjokt alleen maar van zijn slaapplekje naar de voerbak en weer terug. Van zijn stoerigheid is niets meer over. Hij is een oude zeur geworden. Hij zeurt nu alleen om eten. Zo gezond ziet hij er niet uit en soms lijkt hij ook dement. De vraag komt weer: hoelang laat je een kat leven? Hoelang is het nog leuk voor hem. Fido geeft het niet aan. Een dag lang ging hij van de kattenbak naar zijn slaapplek op een kussen maar nu schijnt alles weer goed te zijn. Het is geen mooie goedverzorgde kat meer maar dat gebeurd op zo'n leeftijd. Zijn pupillen staan ook wel goed. Het schijnt namelijk dat als een kat zijn pupillen groot hebben ze zich niet lekker voelen. Fido slaapt veel maar dat is kat eigen. Het is geen fruttelkat waarmee je kan kroelen. Vaak loopt hij weg. Nooit een schootkat geweest. Nu een zeurderig oud mannetje.

 

 

 

Buffy op Glad IJs.

Nu is de lente op komst maar een maand geleden was de vijver bevroren. De vissen zijn al helemaal niet te zien en Buffy begreeft zich op glad ijs. Ik vraag me af hoe ze weet dat het ijs dik genoeg is om het erop te wagen maar ze doet het en nog nooit is ze er door heen gezakt. Maar het blijft spannend.

 

 

Mara, mijn eerste poes

Mara nam ik toen mijn poezenhart werd geopend. Ik ging naar het asiel en nam de oudste poes mee: Mara, toen 15 jaar oud. Ze was gedumpt (en heette ook Dumpy) toen ze een blaasontsteking had. Bijna 5 jaar is ze in mijn leven geweest. Bijna 20 jaar werd ze. Wat een lief geweldig poesje die zo sociaal was. Ze sliep altijd bovenop mij en zat graag op school. Ze had zoveel wijsheid en was zo bescheiden. Regelmatig verwendde ik haar graag met kip of vis. Een klein zwart poesje met een groot hart en veel wijsheid in haar ogen. Ze is alweer bijna tien jaar dood en ik mis haar nog dagelijks. Daarna heb ik veel geweldige poezen en katers gehad maar zo een als Mara krijg ik nooit meer. Ze was mijn eerste! Ik mis haar!

 

Indy; Goed en Fout

Indy was een kortharige groenedaeler, uit een opvang gehaald. Ze zat daar opgesloten in de schuur en is weggehaald. Doordat ze Mara, mijn kat aanviel haalde ik er een hondentrainer bij. Die stelde vast dat Indy wel van een goede fokker kwam en katten gewend was. Ik kreeg les om de leider te zijn. Soms deed ik het goed en soms gaf ik verkeerde energie af.

Het ging af en toe flink fout. Ze viel andere honden aan. Soms kwam het vermoedelijk door mijn energie maar een keer viel ze zonder vorm van rede een mannetjes herdershond aan. Toen al had ik de waarschuwing gekregen van de hondentrainer dat het niet goed was met Indy. Ze was een mooie groenedaeler, dominant en ze waarschuwt niet. Bij Indy sloeg meteen de vlam in de pan. Toen ze de reu aanviel wist ik dat ze echt gestoord was. Ik sprong er tussen en haalde ze weg en gelukkig had de herder helemaal niets en gelukkig deed de baasje niet moeilijk. Maar ik wist dat Indy de doodvonnis getekend was want bij een volgende keer zijn de gevolgen wel groot. Indy was nergens bang voor. Ze had eigenlijk een politiehond moeten worden. Maar ik zat met een valse hond die zeer zeker haar goede kanten had. Ik heb haar in laten slapen. Ze vertrouwde me tot haar einde.

Nu ik Cesar lees weet ik dat ze een red-zone hond is. Wat had ik Cesar er toen graag bij gehad. Hoe hij met honden omgaat is gewoonweg verbazingwekkend! Hij had Indy een hondeleven kunnen geven. Hij had haar kunnen helpen.

Ik vind dat ik gefaald heb hoewel ik het geprobeerd heb. Indy had zeker haar goede kanten en ze was een prachthond. Ik was niet de leider die ze nodig had. Na het heengaan van Sheena (mijn herdershond) heb ik haar opgehaald en ik was toch onvoldoende voorbereid. Na Indy ging in naar een asiel in BelgiŽ en haalde Astro op, een oude herder die alles nam zoals het kwam. Hij was heel erg passief maar voor mij was het in het begin een bevrijding wetend dat Astro geen vlieg kwaad deed. Astro had echter niets geleerd en in alle eerlijkheid kun je hem dom noemen. Hij was een heel ander verhaal.

Sorry Indy.

 

Buffy,  een echte poes

Buffy is de enige kat die als kitten bij ons (mij) kwam. Ze is ozo lief maar ozo ondeugend. 7 jaar is ze nu en hoewel ze iedere dag haar gekke halfuur heeft kan ze ook zo lief zijn en ligt dan graag bij je op de bank of op je schoot. Iedere dag loopt ze wel zeker vijf keer over de laptop heeft die daarna weer alle vreemde meldingen krijg. Soms ligt ze zo lief tegen je aan. Zo af en toe heb ik het idee dat ze een reÔncarnatie is van Mara, mijn eerste zwarte poes. Mara nam ik uit het asiel op een heel oud leeftijd. Buffy kwam van een huis waar een overschot aan katten zat, behoorlijk uit de hand gelopen, als kitten. Ik weet nog dat ze een navelbreuk had die verholpen is toen ik haar liet steriliseren.

Nu ze wat ouder is wordt ze liever en rustiger en een echte theemuts. Ze is wat dik en heeft een dikke hangbuik en ik denk eerlik gezegd dat ze niet oud wordt maar Buffy is zo'n schat en zo erg sociaal. Ze zoekt je altijd op. En ze is extra lief als ze wat lekkers wil. En soms doet ze ondeugend. Buffy is een echte poes!

 

Nieuwsgierige Santi

De laatste aanwinst is Santi een vrijwel zwarte poes die niemand wilde hebben en meer dan een jaar in het asiel zat.  Ze woont alweer zo'n vier jaar bij ons. Iedere keer wanneer ik foto's maak in de tuin komt ze aangedraafd. Wanneer ik de foto maak zie ik meer dan Santi en moet dan wel even lachen. Dan aai ik haar zachte vacht en we kijken naar de tuin waar ze maar eens goed aan een wasbeurt begint en ik opnieuw een foto van de bloem in de tuin maak. Santi gaat dan weer terug naar waar ze vandaan kwam en knikt tevreden. Ze staat er weer op!

 

Een honden verhaal

Vandaag op video die ik nog opgenomen had van de kerstdagen Hachiko; a dog story. Wow wat een tranentrekker. Ik heb me toch een potje zitten janken om de trouw van de hond. Ik moest daarbij denken aan alle dieren die ik ooit had en nog hebt en naar de regenboogbrug gaan. Door de jaren heen zijn er veel dieren gegaan en hoewel het al jaren geleden is gebeurd herinner ik me die dieren zo goed. Ik zal ze nooit vergeten.

 

De Beste Slaapkat ooit: Max!

Max was de beste slaapkat ooit die ik gehad heb. Want dat kon ie! Slapen!

Max de dikke zwart witte kater met vlekken als een koe had slapen tot een kunst verheven. In het begin kon hij niet wennen en zat weggedoken in zijn eigen urine in de hoek van de kamer. Wanhopig vroeg ik me af wat ik ermee moest en hoe ik hem kon helpen. Ik geloof dat ie zelfs niet met eten over te halen was het bij mij leuk te vinden. Totdat hij mijn bed ontdekte en toen ging hij met sprongen vooruit. Tja, toen was het wel leuk. Slapen dat ie kon. Heerlijk. En als je hem zo zag kreeg je acuut ook slaap. Soms was ik aan het schoonmaken en als ik in de slaapkamer kwam en hem zo zag liggen kon ik het niet weerstaan en kroop bij hem en viel zo in slaap.

In het begin sliep ie binnen maar buiten ontdekte hij ook unieke slaapplekken. Zijn slaapplekken heb ik nooit ontdekt. Dat was vermoedelijk ergens op het land of in het wilde coniferen land van een kwekerij. Niet veraf lag ook een klein begraafplaats en daar zal hij ook wel hebben geslapen. Bijna nooit bij mij in de tuin. Altijd op een verborgen plekje. Het was geen verre reiziger deze dikke kater. Een afstand van 500 meter was meer dan genoeg. Hij had alles wat zijn hartje had. Een superheerlijke slaapplek en eten. In hoog tempo kwamen er dieren en gingen er dieren naar de regenboog maar Max vond altijd wel een Max-verstopplaats en hij bleef trouw aan bed. Ik heb nooit meer zo'n unieke slaapkat gehad al kunnen katten heerlijk slapen.

 

Miss Donna

Dit was de cavia die me veel over het leven leerde. Als pubermeisje heb ik veel gemist waardoor ik me dood voelde van binnen. Voor deze cavia (Miss Donna) heb ik moeten vechten en al heb ik veel gevechten verloren, gelukkig had ik deze gewonnen. Miss Donna wist precies wat ze wou (zoals elke cavia: eten en slapen) en eigenwijs was ze ook. Ik heb veel geleerd van deze cavia. Hier begon mijn liefde voor deze geweldige dieren. Ze leven maar zo kort maar als het aan hun ligt is hun leven zo geweldig en zo genieten. Het lijken wel hobbits. Ik vind cavia's sterk. Een keer viel ik van de trap met Donna die ook viel. Gelukkig had ze niets. Ze was alleen zo vreselijk boos.

Nog altijd herinner ik me de manier waarop ze haar kop de lucht in gooide, meer dan 35 jaar geleden. Deze pikzwarte cavia heeft mij veel over het leven geleerd waar door ik vechtlust kreeg. Daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor!