|
Welkom 2009.
12 Januari
2009 is begonnen met kou en sneeuw. Brr, wat was
het koud. -15 graden werd gemakkelijk gehaald. Nu komen de temperaturen
weer wat boven de nul graden grens. Er kan ontdooit worden! Joepie!
Ik ken haar niet maar ik vind haar sympathiek, De
vermiste Joanne uit Aalten. Op haar hyves staat ze als een piepklein
mensje afgebeeld bij Grand Canyon. Een prachtige foto. Joanne is alweer
meer dan een maand vermist. Ik vraag me af wat er gebeurd is. Als ik
kijk naar de lijst van mensen die vermist is, wow, dat zijn er best
veel. Teveel!
23 januari
Wat een ramp. Begin je gewoon de dag met
de dagelijkse dingen en opeens komt er een maniak op je pad die je hele
leven verandert. Dat is gebeurd in Belgie bij een kinderdagverblijf.
Tot nu toe drie doden. Twee babies en 1 medewerkster...
4 februari
Ben gelukkig op de terugweg van de griep.
Gelukkig! Ben nu erg zwaar verkouden en hoest en snot nog aardig in het
rond.
1 maart
Ik kwam er net achter dat mijn rode kat Fido
een epilepsieaanval heeft gekregen. Gelukkig een niet zo'n zware maar
toch...
Wat een kat. Ik nam hem tegelijk met Truus
(mis haar nog steeds) in huis en tijdens mijn werk kreeg ik een lekke
band met een mercedes en die viel van de kruk af op mijn vingers. Die
nacht had ik erg veel pijn en die nacht verdween Fido en pas maanden
later zag ik hem weer terug en kon hem met voedsel lokken.
Hij is nog altijd zo bang maar deze winter
is hij gezelschap meer gaan waarderen en brengt zijn dagen nu echt
binnen door. Daar ben ik blij mee.
Tja en mijnheer schijnt nu epilepsie te
hebben. Het is de eerste keer dat ik het zag en ik denk dat ik het even
af wacht hoe het verder gaat.......
Hier is het inmiddels lente geworden...
Ook mijn bomenhomepage
gaat verhuizen. Het wordt nu www.bomenwereld.nl
Ben er druk mee bezig maar
vele bladzijden gaan mee. En tussen werk zijn we op zoek naar een
andere auto al twee maanden lang. We hebben heel nederland gezien.
Missie tot nu toe; Nog niet geslaagd!
Het is alweer te lang dat
we een bomentoer hebben en ik mis het echt wel. Maar er zijn weer
plannen.
 update Mei
5..
Inmiddels werk ik weer
aardig aan de www.bomenwereld.nl
en al snel kan ik beginnen aan de nieuwe pagina's. Nu werk ik aan de
laatste paginaa's van de speciale bomen en zie mijn kevertje overal op
de oudere foto's staan.... Ik mis m nog steeds.... Ook de big one....
De grote ford...
En de bomentoer is alweer
achter de rug... Komt er zo snel mogelijk ook op!
Ik begin niet over de
Koninginnedag want het is gewoonweg te vreselijk voor woorden. Ben er
nog steeds een beetje kapot van en al zoveel is erover geschreven,
getoond en gezegd... Het is zo erg...
14
mei
Inmiddels
is de bomenhomepage zo goed als af. De laatste bomentoer staat er nog
niet op maar dat komt nog wel. Ik heb de afgelopen paar dagen de tuin
achter wat zitten prutsen. Ik vond het heerlijk. Ik heb genoten. Zo
langzamerderhand geniet ik echt wanneer ik wat doe. Dankzij Heleen van
Pluk de dagtuin heb ik weer veel geleerd en ik kan me zo goed
voorstellen dat je aan je tuin verslaafd raak!
Voor
in de tuin komen de goudsbloemen van vorig jaar die ik als zaad bij
Pluk de Dag heb gekocht talrijk op. De voortuin heeft allerlei tinten
groen met de roze/paarse lupine en achter groeit en bloeit nu erg veel!
Genieten
9
juni
Opeens
stond ie er. Verrassing, in de achtertuin. Leuk he!
~29
juni~
Warme
dagen staan voor de deur met tropische hitte. De laatste tijd slaap ik
slecht. Komt deels door mijn nachtdiensten en in het zomerseizoen
probeer ik iedere nachtdienst te pakken, doordat het warm en licht is
en in mijn hoofd is het erg druk. Ik maak me ook te druk en neem zo
veel bagage mee. Tja, ik had vroeger een buffer om lekker met mijn hond
in het bos te lopen maar al meer dan 5 jaar woon ik elders en het bos
ligt niet meer voor de deur.
Al
die geldzorgen en gezeur en complicaties. Rekeningen die groeien en een
bekeuring die ik enkele weken terug gekregen heb in mijn werk als taxi
maakt dat ik me niet kan ontspannen en zoals veel vrouwen wordt de
schade naar binnen gericht en heb ik last van slapeloze nachten. Ik
weet dat er andere mensen zijn die het veel zwaarder hebben maar aan de
andere kant zijn er ook mensen die het stukken beter hebben.
Dertig Juni
Vandaag is het 6 jaar
geleden dat ik Mara heb ik laten slapen. Mara was een poes van bijna 20
jaar. Bescheiden, oud en zwart en erg lief. Mijn eerste!
Het ging al een paar
dagen niet goed met haar, maar ik kreeg haar weer aan het eten en ze
werd actiever. Ik weet nog dat ik een bomentoer had die zondag op 29
juni. Ik besloot ook te gaan want Mara leek al een stuk actiever. Het
was een warme dag en we hebben echt veel gelopen met die bomentoer. Ik
was ongesteld en heel erg moe en ik kreeg ook nare reacties te horen op
mijn verliefdheid op mijn huidige vriend. Ik kwam later dan gepland
terug, erg moe en ik vond Mara in de hoek van een kamer waar ze maar
bleef lopen...
De dierenarts wilde
niet langskomen want het was duidelijk dat het niet goed ging met Mara.
Zelf denk ik dat ze wat hersenbloedinkjes had. Ik heb gebeld en gebeld
maar kreeg geen dierenarts. Ik wilde zelf niet gaan want Mara moest
thuis sterven. De hele nacht "liep" ze. Ik bleef bij haar en het werd
een hele lange nacht vol verdriet.
De volgende dag 's
morgens vroeg kwam de dierenarts en terwijl Mara (naar het licht en dit
is mijn interpretatie) liep haar spuiten kreeg nam ik afscheid van een
heel wijs en prachtig poesje.
Nu 6 jaar
later mis ik haar nog steeds. Soms denk ik dat ze gereïncarneerd is in
Buffy want ik herken de liefheid in de jongere zwart/witte poes.
Over mijn
interpretatie nog het volgende, wat zou Mara gevoeld hebben in haar
laatste uren? Ze liep erg duidelijk naar iets toe, iets wat alleen zij
heeft gezien/gevoeld.
Hoe graag zou ik
willen geloven dat ze naar het licht toe liep dat net buiten haar
bereik was omdat ze nog niet dood was of stervende... Wat is er na de
dood? Wat schijnt er achter de horizon?
22 juli
de zomervakantie.
Rare taxidiensten waardoor ik
altijd even moet nadenken wat voor een dag het is... de dood van Dolly
Dot Ria.... en daarover gedroomd... Momenten die niet leuk zijn,
tegenvallers en ook momenten omdat je een goedkoop dingetje in de
opruiming heb gekocht en bij de kassa slechts 1 euro 50 bleek te
kosten...Zorgen omdat je te weinig uren draait in Juli en in Augustus
en die stomme geldcrisis. De hele middag mooie foto's en enkele
favoriete nummers op je mobiel plaatsen. Blijdschap omdat je een
jeugdboek van te duur heb gekocht. Heb t! Regen, onweer, mooi weer en
benauwd weer. Buiten staat een prachtige zonnebloem te pronken.
~9
augustus~
Gisteren
het dagboek van Loesje gelezen. In de jaren tachtig liet ze van zich
spreken. Ik vroeg me nog af of ze de tands des tijds heeft doorstaan,
deze club van mensen die lekker eigenwijs zijn en nadenken.
Yep. Gelukkig wel. Zie
ook: http://www.loesje.nl
2
september
Herfst
komt eraan. Ik kan het goed merken. Ik hou zo van de herfst. Het is
mijn favoriete seizoen.
Zaterdag 19 September
De vorige jaren had ik een heel leuk
schoolrondje van peuters en kleuters die ik steeds leuker begon te
vinden. Eind Augustus kwam daar zo onverwacht een einde aan en ik
voelde me echt shit. Ik merkte dat ik mijn leven rond die
schoolrondje gebouwd had. Nu mis ik dat en omdat ik nodig
meer salaris nodig heb in deze rot tijden en zo ontzettend dure tijden
zit ik weer in de uitzendbureau tijden. Dat komt zo om de 2-6 uur kom
ik weer in het uitzendbureau gebeuren. Ik heb twee weken in de fabriek
gestaan en ondanks dat ik daar niet veel verdienden heb ik wel gemerkt
dat ik toch wel een persoon bent die geliefd is. Ik kan werken, mijn
schouders eronder zetten ondanks dat ik 's avonds echt kapot ben. Ik
draai productie. Ik pik dingen goed op en zoek daarin mijn eigen weg.
Als uitzendkracht krijg je wel erg veel verhalen te horen over anderen
op de werkvloer. Volgende week hopelijk ander werk. Ik wil nu
maanden volop werken want het geld hebben we hard nodig. En dan ook
plannen maken over de toekomst want ik moet nog zeker 20 jaar op de
arbeidsmarkt mee...
En door al dat gedoe mis ik ondertussen wel
de vrijheid om van het leven te genieten.
De legende van de maïs
De oorsprong van de maïs volgens de
Noord-Amerikaanse indianen
Heel lang geleden voerden de indianenstammen
oorlog met elkaar. Het werd heel moeilijk om rond te reizen, want
iedere stam verdacht de reizigers ervan spionnen te zijn van de
vijandige stam.
Toch trokken een oude vrouw en haar kleinzoon van tentenkamp naar
tentenkamp, op zoek naar een stam die hen wilde opnemen, want zij
hadden geen familie meer. Maar overal waar zij kwamen, werden ze
geweerd.
Op een dag kwamen ze bij indianen die hen verzochten naast het vuur te
gaan zitten en mee te eten. Het stamhoofd zei tegen de oude vrouw: "U
kunt bij ons blijven, als u niet bang bent honger te lijden. Er is niet
veel wild op ons land, maar het weinige voedsel dat we hebben, willen
we graag met jullie delen." - "Wij hebben niet veel nodig," antwoordde
de grootmoeder. "En ik kan voor jullie werken. Ik zal voor de kinderen
zorgen terwijl de ouders op zoek gaan naar voedsel."
De volgende dag gingen de mannen zoals gewoonlijk jagen en gingen de
vrouwen fruit en planten plukken en water halen. De kinderen bleven
alleen achter. Dit was een mooie kans om de hele dag te spelen, zonder
te worden lastiggevallen door de grote mensen! Maar ze hadden niets te
eten... Hun ouders kwamen pas 's avonds terug van het jagen of vruchten
plukken, en het was een lange dag voor hun kleine maagjes.
Die dag speelden de kinderen heel lang en werden ze geroepen door de
oude vrouw toen ze moe begonnen te worden. Nieuwsgierig kwamen de
kinderen naar haar toe. "Maar wat doe jij, grootmoeder?" vroeg een van
de kinderen. "Ik maak maïssoep voor jullie klaar," antwoordde ze
terwijl ze in een grote pan dikke soep roerde.
Dat hadden de kinderen nog nooit gezien, maar toen ze eenmaal van de
soep hadden geproefd, wilden ze meer! Toen hun buikjes vol waren,
gingen ze om de oude vrouw heen zitten, zoals kuikentjes om hun
moederkip. De oude vrouw vertelde de kinderen prachtige verhalen. En
vanaf die dag ging het iedere dag zo. Dankzij de maïs van de oude vrouw
kenden de kinderen geen honger meer, en leerden ze allerlei verhalen!
Zo gingen er maanden voorbij en de oude vrouw begon steeds vermoeider
te raken. Toch maakte zij nog steeds het eten voor de kinderen klaar.
Op een dag had ze niet eens meer de kracht om op te staan; maar vond
haar kleinzoon 's middags naast haar een pan met soep. Ze zei tegen
hem: "Ik heb maïs gezaaid, en die is goed gegroeid. Maar de maïs moet
nog wel besproeid en gewied worden. Jij moet daarvoor zorgen, samen met
de andere kinderen."
Dat waren haar laatste woorden, maar ze ging door met soep geven totdat
de maïskolven rijp waren. Toen haar kleinzoon die dag in haar tent
kwam, zag hij niemand. Hij zag haar nooit meer terug: ze was veranderd
in maïs. Wanneer je nu een maïskolf ziet in bladeren gehuld, zie je
altijd zilveren draden: dat zijn de haren van de goede oude vrouw die
voor maïs heeft gezorgd, zodat de indianenkinderen geen honger lijden.
Alweer
november. Ik stort me vol overgave voor de opvolger van deze dagboek.
Wat
zal ik doen? Wat zal ik kiezen?
Ik
ben laat dit jaar!
5
December
Nog
een maand alweer en dan zitten we al in 2010. Wat gaat de tijd toch
snel. Ik hoop dit jaar (en volgend jaar) nog zoveel mogelijk werk te
hebben. Ik had gisteren een leuk koeriersrit maar was wel erg krap aan
de tijd voor mijn namiddag parttime baan. Jammer. Een grijze dag en dat
duurt nog wel even voort.
24 december
Ik hoop zo dat 2010 betere tijden
brengt. Het liefst een vaste baan waar ik me thusivoelt. Nog dit jaar
ben ik orderpikker in een groot magazijn maar dan heb ik alleen taxi
nog. Met mij vele collega's die niet meer terugkeren. Dat doet echt
pijn. In gedachten ben ik aan het denken geweest waar ik allemaal had
gewerkt na de zomervakantie bij uitzendburo's. Het zijn toch een
tiental bedrijven! Twee (waaronder dit) waren leuk. De rest slecht tot
wel erg slecht.
En ik heb er geen zin meer in. Al dat
gedoe! Ik wil leuk werk!
31 December 2009
De laatste dagboekwoorden dit jaar....
Voor mij betekent het dit jaar het
klokje rond werken en dan een klein beetje slapen en dan weer zo'n tien
uur werken, iets waar ik toch wel tegenop kijk. Het is teveel. En dan
niets...
Vandaag voor het laatst gewerkt bij
dat magazijn. Ik kon het merken dat ik me afsloot maar toch ook erg
emotioneel ben. Volgend jaar wil ik een dag voor mezelf waar ik de hele
dag ff tv kan kijken (er staat nog eea aan films op de video) en ff
niets hoef te doen. Maar ik heb ook werk nodig! En toch ff een kleine
dag time out om mijn accu op te laden.... Met als bonus een
boswandeling... Dat wordt pas na 1 januari want voordat het 2 januari
is, rij ik wel erg veel...teveel.....
Dikke Zoen
|
